Lieve zoon, Ik schrijf deze brief langzaam, want ik weet dat je
nog niet snel kan lezen.

We wonen niet meer op dezelfde plek als toen je naar Holland
vertrok. Je vader las in de krant dat de meeste ongelukken dicht
bij huis gebeuren, dus zijn we maar verhuisd. Jammer genoeg kan ik
je het adres ook niet sturen, want de mensen die hier woonden
hebben het huisnummer meegenomen toen ze verhuisden, zodat ze hun
adres niet hoefden te veranderen.

Het is hier in Suriname echt erg leuk. We hebben zelfs een
wasmachine. Ik weet wel nog niet of het goed werkt, want vorige
week heb ik er kleren in gedaan en ze nog niet teruggekregen.

Het weer is ook best wel mooi hier. De afgelopen twee weken heeft
het maar twee keer geregend: de eerste keer vijf dagen en de
tweede keer zeven dagen.

Over die jas die je vroeg: oom Winston zei dat het te zwaar zou
zijn om over de post te sturen, dus we hebben de knopen maar
afgesneden en in de zakken gedaan.

Gisteren heeft Andy zijn sleutels in de auto opgesloten. We
maakten ons zorgen, want het duurde zeker twee uren om mij en je
vader uit de auto te krijgen.

Je zus Cindy is vanmorgen bevallen. We weten nog niet of het een
jongen of meisje is, dus ik kan je nog niet zeggen of je oom of
tante geworden bent.

De baby lijkt sprekend op je broer Michael.
Oom Errol is vorige week in een vat whisky gevallen. Een paar
kerels probeerden hem eruit te trekken, maar hij heeft zich dapper
verzet en is toen verdronken. We lieten hem cremeren, en hij heeft
zeker drie dagen lang gebrand.

Drie van je vrienden zijn zaterdag met de pickup van een brug af gereden. Rodney zat aan het stuur. Hij deed het raam omlaag en kon
zo zichzelf redden.

De twee anderen zaten achter in de bak, en zijn dus verdronken
want ze konden het achterraampje niet openkrijgen.

Voor de rest is er geen nieuws. Er gebeurt hier niet zoveel hoor.

Veel liefs van je moeder Nella.


P.S.: Ik zou wat geld voor je sturen, maar ik had de envelop al
dichtgeplakt. Sorry.